dromenbank

het overwinnen van bepaalde goden

wim — Fri, 20 Apr 2012 15:47:18 +0000

Ik heb een ander uiterlijk, een soort Dustin Hoffman achtige introvertie. Ik zit kruiselings op drie metalen stangen die als een truss, maar zonder verbindingen, eindeloos voortgaan, rechts langs een betonnen pad. Het pad is 2,5 meter breed en staat op betonnen pijlers in een kalme zee. De buizen zijn nergens bevestigd aan het pad, maar lopen er wel tot het verdwijnpunt aan de horizon langs. De buizen wiebelen en golven. Ik praat met een jongeman die op het pad staat. We zijn ongeveer 200 meter van de kust. Hij heeft een ontbloot bovenlijf met zeer ideale, correcte spierpartijen. Hij is zelfverzekerd. Ik voel me onzeker, zo op de buizen gezeten met in mijn ene hand een papieren zak en in de andere een stok. De stok heeft een kruk. Ineens spring ik er af en land op het pad, perfect, als een circusartiest. “Zoveel tijd verspillen we met ons lichaam niet te vertrouwen” zeg ik tegen de halfnaakte halfgod. En nog iets over de hoeveelheid levens die benodigd zijn om…dat weet ik niet meer. Hij gedraagt zich niet vijandig, maar ik vertrouw hem niet, hij voert iets in zijn schild tegen mij, dat weet ik.

Er bungelt een dik touw uit de hemel, het touw gaat eindeloos door en verdwijnt boven in de onbewolkte lucht, we zien geen bevestigingspunt. Ik grijp het touw en slinger ermee van het pad, scheer over de golven en dan over het strand en door de straten en over de huizen van een mooi kuststadje. De jonge god en een zus (die is er ineens bij) achtervolgen me , ze jagen, ze zijn bovenmenselijk snel. Ik weet dat ik sneller ben, ik kan het touw direct besturen, wat ik wil doet het. Ik speel met ze, ik vertraag, hang laag, laat ze dichtbij komen en scheer dan, als ze vlakbij zijn ineens omhoog weg over de daken.

koedroom

nina — Fri, 13 Apr 2012 16:11:17 +0000

een koe was zwanger en moest gaan bevallen en ik moest haar redden dus nam ik haar mee achter op de fiets. ik fietste zo hard als ik kon en toen kwam ik erachter dat mijn remmen het niet deden..

Leeftijd: 25

Man / Vrouw: vrouw

een titel voor pjotr

wim — Thu, 12 Apr 2012 15:55:49 +0000

Ik zie pjotr hij is enthousiast over een nieuw liedje dat hij gaat schrijven. Het zou de titel “incest sinds dinsdag” moeten hebben. Ik vind het goed klinken.

Mick

Chris Gribling — Thu, 12 Apr 2012 15:01:13 +0000

Ik droomde dat de buren een verstopte riolering hadden. Het rioleringsbedrijf had een knecht rondlopen en dat was Mick Jagger.
Ik heb hem maar een kopje Thee aangeboden en verteld dat ie vroeger een leuk bandje had. Mick J kon er wel om lachen.

Leeftijd: 42

Man / Vrouw: Man

onzwaartekrachtelijk

wim — Tue, 10 Apr 2012 10:01:38 +0000

Heel complexe droom, een organisatie zet roadies in als kinderoppas, ze hebben toestellen met enorme rijen knoppen in concentrische halve bogen op een dashboard van een ruimteschip. Ik loop even over de bodem van een poel,een mangrovemoeras het is drijfzand zegt iemend, “we kunnen beter zwemmen” dat doen we En nu is er een gerucht dat de roadies zich vergrijpen aan de kinderen. Ik loop over het dak van een flat waarop andere flats zijn gebouwd, ook in een boogvorm, het is nacht, ik moet enkele woningen inspecteren, er branden lichten achter sommige ramen, ik vermoed dat daar gezinnen nestelen.ik vind het maar flauwekul, vanaf het dak/binnenplaats hoor ik iemand mij roepen, ik moet er snel heen, ik weet dat ik ga opstijgen, het is geen vliegen, eerder een totale onzwaartekrachtelijkheid. Ik schiet omhoog, buitel, ik kan invloed uitoefenen , maar alles gaat enorm snel, het is onwennig

Kultuur

Pjotr — Sun, 06 Nov 2011 19:17:51 +0000

Ik loop met Ronald Plasterk door Den Haag richting 2e kamer. We spreken als vrienden, hij in pak ik in mijn kloffie van gisteren. We bespreken het nieuwe culturele bestel. We hebben het over Maxime Verhagen en Mark Rutte, en hoe zij voorstanders zijn van de bezuinigingen; hetgeen ik gek vind omdat Maxime naast geschiedenis kunstgeschiedenis studeerde. RP nuanceert dit alles. Aangekomen bij het binnenhof slaan we links af en we lopen een klassiek aristocratisch ingedeeld theater in gevuld met klapstoelen. Er ligt zand verspreid over een groot gedeelte van de vloer. Ik hang mijn jasje op en we gaan zitten. Er verschijnt een prachtige vrouw met gitzwarte krullen, een zwart pak en een zwarte hond. Zij en haar hond beginnen hun show. Binnen een minuut heb ik er genoeg van, ik dank RP voor het gesprek en groet hem. Ik loop richting uitgang, daar kom ik Erin tegen. Ze vraagt wat we nu gaan doen. Ik zeg: ‘Een museum?’. Ik ben mijn jasje kwijt, een vrouw wijst me waar ik het had opgehangen.

last nights dream

Maela — Thu, 03 Nov 2011 10:53:52 +0000

I looked out of the window with an inexplicable panic swelling like a tumor in the pit of my belly. It was that feeling of anticipating something catastrophic, scouring the horizons for the signs of disaster. ‘This has happened before’, I thought, ‘at this exact point in time something will happen, but what was it that happened?” I couldn’t remember. Outside the window the world was composed of shades of blue trimmed with white. I found this strange; the brilliant acrylic glossiness of the sky and ocean, with no visible line of separation between the two, like a landscape painted by Willy Wonka’s grandchildren, and the way the snow gathered like clotted clouds, some of them pinned up against the blue of the sky and some of them tumbling amongst the waves. The sea had risen so high that morning that it lapped rhythmically at the walls of the house and tickled the window panes before being sucked back towards its churning epicenter. ‘It does seem very strange,” I thought, “I just can’t recall if it always was this way or not. I’m sure something is meant to happen right about now.” I couldn’t remember.
I thought life was getting a bit lonely, it was months since I’d seen any of my friends. The thought of them, at least the ones who were still here, living in this town, left a bad taste like bitter spinach in the back of my mouth, but still, life was getting a bit lonely. I thought I should go see them. Two of my friends I despised cholerically. Taking the back door to escape the high tide I made my way towards the house of Uma, who was more tolerable despite (or due to) her doormat way of being. As soon as I walked into her garden I regretted it, but the faces at the outdoor table had already turned in my direction and there they were, all three of them; Uma and the despised duo all sitting together as the worst possible combination of human characteristics imaginable. It made my stomach lurch. ‘Since when do they even know each other,’ I thought. ‘How long have I kept to myself?’ I couldn’t remember.
At the base of the garden, near the porch was a queue of miniature dogs, none of them any more than 6 centimeters high, standing like a row of soldiers awaiting orders. I made my way towards them with exaggerated exclamations about their adorability, my mouth spilling out any sounds to avoid a silence. A silence would call for conversation with the despised duo. I kneeled besides them, fondling them one by one, stoking their fur and cooing. I could feel eyes glaring at me, from the behind, burning holes into the back of me. I imagined the sneers on their faces; how I despised those two. I kept talking to the puppies, playing with one by one, moving down the line from left to right. My mind had stopped tuning in to what the girls were talking about at the table, it zoned out completely on anything exterior to the miniature dogs, how wonderful and small they were, how some of them were stiff and motionless and others rushed forward to play when it was their turn, and how after I petted the last one I would have no choice but to stand up and talk to my friends. “Do you want to come to the clubs with us tonight?” Uma asked, her invitation forced and hesitant. “No, certainly not.” I didn’t turn from the puppies, but I could see Uma redden from the corner of my eye. Maybe she had understood by my drawling rejection that I had sensed the friction, maybe she was embarrassed by the situation in general. She looked at the other two. They were snickering, I could hear them; how I despised those two.
3 dogs from the right, the tiniest of all, a black rattish creature not much bigger than my pinkie finger was particularly vigorous and friendly. It wriggled and squirmed in my hands, and then ran up my arm, its little toenails pressing into my skin. It got tangled in my hair and got frightened, its excitement curdling quickly to panic, and it thrashed around in my curls with little yelps of fear. I untangled it with difficulty and as soon as it was released, angered by the stress, it dug its front teeth into my hand. A few seconds later, when the pain seared through my arm and throbbed up to my shoulder, I realized with irritation that the puppy was not a puppy at all but a miniature badger, and it was refusing to detach itself from my hand, no matter how hard I shook it. I pulled at it, flicked at it, poked at it, but it kept its long teeth sunk into my flesh with extraordinary willpower. I considered smashing it against a stone, I would have but the girls were watching silently from their places at the table. Uma’s mother came and stood by my side, with a worried look on her. “Aah, these badgers’ she said. ‘They have jaws like plastic duckies. It wont budge. Unless.” She looked towards the sky abstractly. “They can’t resist boiled soya though. Put a plate of soya soup by its side and itl drop off you like a salted leech.
She took me behind the house, where I had left my raincoat. “Do you not like Uma anymore,” she asked me. “No, Uma’s alright. Its just when they all get together I cant stand any of them.” I was honest. I would come back later, maybe tomorrow, when Uma was alone. I walked home, looking at the acrylic sky. I was still waiting for something terrible to happen. Was I? I cant remember.

zicht op water

wim — Thu, 20 Oct 2011 21:35:36 +0000

Ik ben in de stedekestraat in kunstmaan in de kantine op de eerste verdieping. Ik ben alleen en pruts aan een machine, ik meen de buitendeur te horen en hou de trap in de gaten. Michiel B verschijnt gevolgd door zijn vriend Lukas, en een jonge vrouw, een jaar of 26. Ze hebben het koud maar zijn heel vrolijk. Ze gaan rond het kleine elektrische kacheltje liggen en lachen, ze stellen zich aan. Ik zeg de deur naar de werkkamer te gaan sluiten, tegen de kou. Michiel loopt mee en begint in de werkkamer aan een kabel te trekken, zwart neopreen, de kabel komt me niet bekend voor. Aan de zuidmuur begint van alles te bewegen door het gesjor aan de draad. Deze muur is de muur van de zolder geworden, met de dakkap. Ik maak de kabel los Ik kan nu vrij naar buiten kijken want de kap is weg over een groot deel van het dak. Buiten is alleen waterte zien tot een meter onder de dakrand, zoals je wel eens ziet bij beelden van een overstroming, en het is mooi weer,je kunt er zo inspringen.

New York

Pjotr — Thu, 20 Oct 2011 21:24:00 +0000

Ik kom net terug uit Berlijn maar heb een ticket naar New York. Ik begeef me met mijn zusjes, moeder en stiefvader op het centraal station van Den Bosch. Ik ben spullen in en uit aan het pakken. Het duurt lang, mijn zusjes vervelen zich en mijn moeder krijgt ruzie met mijn stiefvader, waarop zij haar auto neemt en een rondje gaat rijden. Hij gaat er met de andere auto achteraan. Op het moment dat ze terugkeren biedt mijn moeder mij aan om me naar het vliegveld te brengen. Daar zeg ik geen nee tegen. We rijden in haar oude Volkswagen Polo, een leuk auto’tje, maar het is druk op de weg. Op het moment dat we de snelweg op gaan verandert de Polo in een busje en zit ik niet meer op de bijrijders stoel, maar achterin. Ik converseer hier met Bauke en Marjolein, (zij brachten mij onlangs naar Berlijn en woonden in Amerika) over Berlijn en Amerika. Plots eindigt de conversatie en verandert alles. We rijden in een bos. Mijn moeder trapt een bakfiets de heuvel op. Ik stap uit om haar te duwen. Al gauw gebeuren er gekke dingen; we komen aan bij een soort herberg met een binnenplaats, alwaar mannen, modern gekleed, met zwaarden op ons wachten. Ik moet met hun zwaardvechten voordat wij verder mogen. Geïrriteerd door het feit dat zij mij ophouden terwijl ik een vliegtuig moet halen neem ik de uitdaging aan. Uiteraard versla ik eerst de vier dunne latten met hun prikzwaardjes, vervolgens sabel ik de twee dikke met hun kromzwaarden neer. Ik heb ze niet gedood, ze complementeren mij met mijn zege, breedlachend. Hoe wij onze tocht voortzetten is onhelder, maar ik kom aan op, naar ik vermeen, Schiphol. Het vliegtuig is vertrokken, uiteraard. Omboeken blijkt op dit moment ook niet te lukken. Plots zijn we weer thuis, Veghel. Ik zie beelden van een verjaardag van een meisje dat om de hoek woonde, maar dan in de woonkamer van onze buren. Ik leg de buren uit waarom ik niet in New York ben. Gek, de buren hebben onze salontafel. Vervolgens beelden van het lopen naar de markt in Veghel, telefonerend, eerst met mijn moeder, vervolgens met mijn vader. Mijn vader vindt het allemaal niet zo nodig dat ik naar ‘De States’ ga, ik ben toch net lekker naar Berlijn geweest. Een groot houten schot dat tegen de bibliotheek aan stond valt om, bovenop drie oude dames die iets verkopen. Ik help een jonge marktverkoper, zijn schot valt ook bijna om. Ik lach naar hem, hij bedankt me, ik ken hem van de rugbyclub, hij is geen spat veranderd.

aan het eind van de tunnel

wim — Sun, 16 Oct 2011 15:17:53 +0000

Op zoek weer naar mijn auto, ergens bij de bocht in de Korvelseweg verwacht ik m, maar daar is ie niet. Ik Kan me niet herinneren waar ik m geparkeerd heb.
Er is een tunnel onder de weg door, erg druk met voetgangers. De tunnel loopt dood tegen de gevel van een Bar. Ik ga naar binnen, de bar is smal en diep, geen gasten, geen barpersoneel; aan het eind staat een vrouw op een tafel, de rug naar mij toe gekeerd, ik begrijp dat ze erg mooi en zachtaardig is. Ik spreek haar aan. ze draait zich om en kijkt me met een vertrouwde blik aan. Wij zijn de enigen en ik geloof niet dat we veel praten. ik voel een kalm geluk.